Preken zijn bedoeld om uit te spreken en te beluisteren. Op deze pagina staan preken die je terug kunt horen. Ze zijn allemaal uitgesproken in de Dominicus in Amsterdam.

Zien wij het goed?
25 december 2021, tweede coronakerstmis

Ergens afgelopen jaar kwam ik op straat een vrouw tegen met haar kind. Haar naam is iets met een A, ik kende haar van haar columns in de krant. Haar man ken ik ook, zijn naam is iets met een O, hij zorgde soms voor onze kinderen toen ze klein waren, op de buitenschoolse opvang. Hij werkte daar als enige man, ze waren dol op hem.

De vrouw duwde haar kind in een wagentje. Of wagentje, zeg maar een flinke zware rolstoel. Daarin lag haar kindje, nou ja: een flinke jongen van een jaar of zeventien. Ik keek even naar hem en zag een groot hoofd, een gek gebit, een kromme rug, een open blik. De naam van dit kind was iets met een J.

Ik voelde me verlegen toen ik in de rolstoel keek en een praatje had met zijn moeder. De laatste tijd, op weg naar dit feest van Kerstmis, moest ik vaak aan hem denken. Ik vroeg me eerst af waarom, maar nu ben ik erachter. Volgens mij heeft hij, J, alles met Kerstmis te maken, ook al is hij niet vandaag geboren, maar een paar weken geleden dood gegaan.

NB: Deze preek is verteld, niet voorgelezen. De geschreven tekst wijkt dus wat af van wat is uitgesproken.

Elkaar tevoorschijn kijken
17 oktober 2021

Wat me zo frappeert aan onze tijd is dat er nog nooit in de geschiedenis een periode is geweest waarin mensen zo rijk en zo vrij, zo veilig en zo gezond konden leven. En tegelijk is er zo veel angst voor het leven, voor het eigen lichaam en de eigen emoties, voor de ander, de vreemde, en voor de natuur zelf als de plaats waarin ons bestaan vorm krijgt.

Alsof we niet helemaal van de aarde en niet helemaal van de hemel willen zijn.
Dat is gek.
Dat is zonde.

Het genie van de Joodse en de christelijke cultuur waar wij hier van blijven proeven is in de kern inclusiviteit. De durf om te geloven dat we helemaal van de hemel en helemaal van de aarde zijn, van stof en adem, van altijd en van nu. De durf om te geloven dat er al iets goeds aan de gang is, en dat je daar aan mee kunt doen. Dat het niet van jou afhangt. Dat je er niet alleen voor staat.

Dat God, hoe je haar of hem wilt noemen, zo omvattend en zo liefdevol is dat alles er inpast. Ook ons niet weten, ons geklungel en falen, onze frustraties en verwondingen. Zelfs onze dood.

Wij, aanstaande vluchtelingen
6 december 2020

Wat als wij aanstaande vluchtelingen zijn, in deze tijd van verandering? Zijn we wel toegerust om op reis te gaan in deze wereld, die we zelf hebben onttoverd?

Thuis zijn en de duivel
29 september 2019

“Dat is wat je misschien herkende, toen ik het had over de boze stem in en om mij. En misschien herken je het in de geschiedenis van broeder Rufinus. Er is een stem, binnen of buiten jou, die tegenspreekt, beschuldigt, zwart maakt… En soms moet je zeggen: nee. Ik neem deze stem niet serieus. Ik geef deze stem geen gezag over mij.

Of, in de woorden van de heilige Franciscus: ‘Doe je bek open, dan kak ik erin’.”

Wij als 12-jarigen in de tempel
19 mei 2019

‘Ik wil alleen maar zeggen dat het leven blijkbaar zo in elkaar zit dat we onze onschuld, onze onverwondheid moeten kwijtraken. En dat onze traditie geen sluitende uitleg geeft waarom dat zo is.’

Het heilige lijkt op een probleem
20 januari 2019

‘Wij zijn zo adembenemend goed geworden in het aanwijzen, analyseren en oplossen van problemen, dat het heilige in de verdrukking komt. Zij of Hij, wat maakt het uit, toont zich immers vaak als we geraakt zijn of verwonderd, of als we onmacht of overmacht ervaren.
Op momenten dus die op problemen lijken.’

Pasen op 1 april
1 april 2018

‘Vandaag is het Pasen. Mag ik voor het eerst preken op het feest van ons geloof – en dan is het 1 april!
Heb ik weer.
1 april. De dag waarop je niets moet geloven.
Je veter is los! Je gulp staat open!
De Heer is waarlijk opgestaan!’