Arjan Broers

journalist | schrijver | programmamaker

‘We hoeven niet alles te voorzien’

Je onderwerpen aan het leven dat machtiger is dan jij, of je toevertrouwen aan het leven dat net zo kwetsbaar en veranderlijk is als jij. Dat zijn de uitersten.

Dit is het slot van een toespraak in de Dominicus Amsterdam op 25 september 2016.

Dit is het slot van een toespraak over ‘voorzienigheid’ in de Dominicus Amsterdam op 25 september 2016.

Je onderwerpen aan het leven is iets gemakkelijker. Ga maar na: als jij onmachtig bent, hoef je geen ja te zeggen tegen het leven. Je zegt: ‘Ik zal wel moeten’. Daarmee maak je ruimte om het slachtoffer te spelen, door te klagen, te mopperen, te schelden – op ‘anderen’, de regering, de asielzoekers, de bankiers … Of door voortdurend jezelf de schuld te geven van alles wat zeer doet.

Je toevertrouwen aan het leven zoals het hier en nu is, dat is moeilijker. Misschien lukt dat pas als je wat ouder wordt, als je geproefd hebt van je eigen macht en onmacht. Je moet namelijk de moed hebben om ja te zeggen, ook tegen wat zeer doet, raar is, dreigend, koud, onbegrijpelijk. Niet om het goed te praten, maar om het te zien en te erkennen in wat het is. Ja, de bloemen van gisteren zijn verdord en dat vind ik jammer. Ja, mensen worden ziek en gaan dood, en dat is verdrietig. Ja, onze samenleving is multicultureel en dat is ingewikkeld.

Als je ja zegt tegen wat je op je pad en op je bord krijgt, dan ga je meedoen met de Voorzienigheid. Ik denk dat dat de bedoeling is: dat het leven ons voortdurend uitnodigt om oude vormen af te leggen, om nieuwe vormen en kleuren te krijgen, en misschien zelfs vleugels.

Laat me dat tot slot wat concreter maken. Vandaag is hier bij jullie op het dorp een manifestatie onder de naam Ieder1. Een hopelijk grote stoet Nederlanders van allerlei afkomsten loopt van het Arenaplein via Station Amstel naar het Museumplein. Het is een getuigenis van hoop dat de diversiteit van onze samenleving een zegen kan zijn, zelfs al weten we nog niet altijd hoe.

Het helpt namelijk niks als je zegt dat alles moet blijven zoals het was. Of als je roept dat alle ‘anderen’ niet deugen of weg moeten. Je wordt een bang of boos mens als je gaat denken in ‘wij’ en ‘zij’.

Nederland verandert en dat is soms verrukkelijk en soms verschrikkelijk. En verreweg meestal gebeurt het gewoon, met kleine stapjes van welwillende mensen. Ik vind dat kerken, dat leerlingen van Jezus Christus voorop moeten lopen in het uitspreken en beoefenen van dat vertrouwen. Ik vind dat wij tegen onszelf, tegen elkaar en tegen onze bestuurders moeten zeggen: je kunt niet alles voorzien, je kunt niet alles beheersen; je weet niet altijd waarom of met welk effect iets gebeurt, of tot welke zegen.

Maak je niet te veel zorgen. Het is voldoende om te weten wat we steeds ten diepste nodig hebben om het leven te vertrouwen en mee te groeien: grappen, vrienden… en kietelen.

Dat is best te overzien.

*

De hele toespraak wordt gepubliceerd op www.dominicusamsterdam.nl

« »

© 2018 Arjan Broers. Thema door Anders Norén.