‘Het is allemaal één pot God’

(…) Zou God niet spreken in deze tijd? We horen telkens dat de manier waarop we leven bedreigend is voor de aarde. Het klimaat verandert, bossen verdwijnen, diersoorten sterven uit, zeeën zullen stijgen. We staan voor de keus: willen we de aarde bewonen of opgebruiken?

De oproep van de Franciscussen – om allen en alles te zien als broeder en zuster – is niet vrijblijvend. De regenboog is niet alleen een geheugensteuntje voor God, inmiddels hebben wij het ook nodig. We zijn zo talrijk en machtig geworden, dat wij zelf een zondvloed kunnen maken. En dus is het tijd om ons deel van de deal te eerbiedigen. We hebben geen keus.

Oké.
Schepping. Kosmos. Klimaatverandering. Zondvloed. Regenboog.
Beetje veel hè?
Voor ons, gewone mensen, hier bijeen? Met straks een kop koffie? En dan de zondag in? En binnenkort op vakantie?
Wat kunnen wij nou doen?

Eerlijk gezegd: ik weet het niet goed. Het vraagstuk is te groot, de dreiging is te reëel, en de stappen die wij moeten zetten, zowel praktisch als spiritueel, zijn enorm. Ik deed lang over dit laatste stukje. Ik bleef maar zinnen formuleren die allemaal, tja – te groot en te wijds en te slim waren voor mij.

Tot ik snapte: ik ben God niet. Of liever: ik ben niet meer dan een druppel in die ene pot God. Ik hoef het niet te weten. Maar twee dingen weet ik wel.

Ten eerste: er is iets in ons dat herkent dat de ‘ikkigheid’ die Maarten van Roozendaal bezingt niet deugt en geen geluk brengt. ‘Alles draait om mij’ – je kunt er president mee worden, maar dan hoor je bij de zondvloed.

Er is iets in ons dat verlangt naar verbinding, naar heelheid, je plaats hebben, gezien worden. Er is iets in ons dat arken wil bouwen. Er is iets dat hoort zeggen: ‘ga anders eten’, ‘zaai bloemen voor de bijen’, ‘laat die huilbui nou eens los’, ‘vraag je buurvrouw hoe het is’, ‘geef je geliefde de ruimte’, ‘vraag hulp’, ‘ga stil zitten en haal adem’.

Er is iets in ons dat uitstaat naar verbinding. Af en toe zie je het, als een regenboog aan de horizon. Je zou het je ziel kunnen noemen.

En het tweede dat ik weet: wij niet de eersten die onze weg zoeken. (…)

*

Fragment uit de toespraak in de Dominicus Amsterdam op 2 juli 2017. Lezingen: Eerste Gebod van Maarten van Roozendaal (zie onder); Genesis 9, 8-17; Laudato Si, 92.

Lees hier de hele tekst: Overweging Dominicus Amsterdam 2 juli 2017

NB: de opmerking ‘Het is allemaal één pot God’ is van Yoyo van der Kooi, vriendin en leraar.

 

Tweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someonePrint this pageShare on LinkedInShare on Google+

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.